Laatst liep ik zo eens te mijmeren, ja, dat ga je doen wanneer je de vijftig gepasseerd bent.
Dan ga je een soort balans van je leven opmaken.
Ik mijmerde, stel je voor dat ik er morgen niet meer zou zijn, wat heb ik dan betekend voor deze maatschappij en ook niet geheel onbelangrijk, weet men over een jaar of twee nog wel wie ik was...
Niet dat ik nou zo heel belangrijk ben in deze maatschappij, ik doe wat ik kan en ik hoop dat ik er voor een ander kan zijn, maar er zijn mensen die heel veel voor anderen doen.
Hoe snel vergeten mensen een ander, ook al is diegene niet overleden.
Toen moest ik denken aan een goede vriend van mij, Theo de Vlieger, Theo deed zoveel voor anderen, voor goede doelen, dus niet zomaar voor 1 iemand maar voor heel veel mensen zette hij zich in. Organiseerde toernooien, benefietconcerten, dag en nacht, 24/7 was hij daarmee bezig. Ook was hij altijd op pad om het laatste nieuws te schrijven, vond dat men recht had op een eerlijke berichtgeving in de krant en waar hij kon sprong hij voor mensen in de bres.
Toen....overleed zijn vrouw, Theo ging onvermoeibaar verder met datgene wat hij belangrijk vond, zorgen voor anderen, ervoor zorgen dat minder bedeelden en mensen met een verstandelijke beperking een extraatje kregen. Hij zorgde zo'n vijfendertig jaar van zijn leven voor iedereen.
Twee jaar geleden ben ik bezig geweest voor Theo een lintje te regelen, in een ver verleden gezocht naar wat hij toen was begonnen, ik kwam uit in 1974.hij organiseerde een zwemtoernooi in samenwerking met de KNZB.
Ondanks dat heel veel mensen lovende dingen over Theo schreven ging het lintje helaas niet door, had toch wel de kroon op zijn werk gezet, maar de activiteiten waren op papier niet sluitend en 1 organisatie weigerde zelfs een handtekening te zetten ( ja, ja, Theo was niet de makkelijkste maar wel recht door zee)
En op een dag gebeurde het, al die tijd was hij vergeten voor zichzelf te zorgen, hij werd depressief en ineens was het over, de spirit om te organiseren en te zorgen voor anderen was er niet meer, de inspiratie om te schrijven verdween ook, en ook was hij niet bij machte om contacten te onderhouden en al snel liep het aantal mensen dat nog contact zocht met hem terug.
En dat brengt me weer bij mijn mijmeringen, hoe snel wordt je vergeten wanneer je niet meer midden in de maatschappij staat, wanneer je niet meer bij machte bent om voor anderen te zorgen, wanneer je ternauwernood voor jezelf kan zorgen...
Ik heb het nu gezien, 1 jaar, zo snel raakt iemand in de vergetelheid.
Toch wel confronterend eigenlijk....
Wilma van der Wende
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Reacties
Hoewel hij voor sommige mensen moeilijk in de ongangs was, Wilma schreef het zelf al, was hij zeer openhartig en altijd klaar voor een praatje. Hij heeft zich ook veel ingezet voor de maatschappij en wat mij betreft een lintje meer dan verdiend.
Theo, ik ben het met Irene eens, dat als je dit leest, je absoluut weer onder de mensen moet begeven. Misschien zoeken we niet allemaal contact, maar we hebben je aanwezigheid altijd gewaardeerd en ik hoop je snel weer ergens te spreken.
Theo, altijd druk, altijd vriendelijk, altijd overal bij... we missen je op straat en in de krant.
Mocht je dit lezen Theo; kom naar buiten, ga weer leven, je kunt echt niet gemist worden! Je hoeft alleen maar zelf te geloven dat je belangrijk bent, wij weten het al!!
je was de gezelligste en tofste geschiedenis leraar die wij ooit gehad hebben!
Theo, ik hoop dat het goed met je gaat en dat je binnenkort weer helemaal tussen de mensen bent.
Je verdient een lintje !!!!
Ik ben driedubbel tegen lintjes. Meestal komt het nl bij beroemde mensen en worden, mensen zoals hierboven gewoon niet gezien. Mensen die zich stilletjes inzetten voor de medemens ed.
Dan zie ik bv wel voetballers of anderen, die het geluk hadden van hun hobby een dik betaald beroep te maken. Maar WAT doen ze nu echt, belangeloos bedoel ik. Natuurlijk beleven veel mensen plezier aan bv oranje, maar daar krijgen die mensen heeeeeeeeeel dik voor betaald.
Maar de mensen die vrijwillig werken op de voedselbank, tafeltje dekje, leesmoeders, ziekenhuisvrijw illigers, enz enz. worden die wel eens ridder in de orde van weet ik veel??
Nee, lintjes alleen voor hen die niet opvallen en veel doen, en dan mogen ze van mij best moeilijk doen af en toe.
Zelfde voor Theo. Overal zag je hem met zijn rode jas en sjaal van die Rotterdamse voetbalclub. Je kon het zo gek niet verzinnen of je kwam hem tegen. Makkelijk als mens? Nee dat misschien niet. Maar veel gedaan heeft die zeker. Hopelijk dat iemand op het Stadhuis een achter zijn oren krabbelt. Maar waarschijnlijk krijgt ook hij pas een lintje als zijn graf al gespit wordt......Triest eigenlijk
RSS lijst met reacties op dit artikel